സത്യം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതല്ല

2008-ൽ ആദ്യമായി കൈവല്യം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തെ കുറിച്ച് ഞാൻ (K.P.സെന്തിൽകുമാർ) കേട്ടത് മണിയേട്ടനിൽ നിന്നാണ്. പണ്ടുകാലത്ത് രമണാശ്രമത്തിൽ വളരെ അടുത്ത ശിഷ്യന്മാർക്ക് മാത്രമാണ് മഹർഷി ഈ പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് പഠിപ്പിച്ചിരുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഇത്തരത്തിലുള്ള നിധികൾ നമ്മൾ എത്ര വൈകിയാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത് എന്നൊരു ചിന്ത എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി.

മണിയേട്ടൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ച ചില കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളോടിവിടെ പങ്കുവെക്കാനും, തിരിച്ച് നിങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാനും എനിക്ക് വലിയ താല്പര്യമുണ്ട്. ഇന്ന്, കൈവല്യം വിശദീകരിക്കാൻ മണിയേട്ടൻ പറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണം പങ്കുവെക്കാം: 

പുതിയ കോൺക്രീറ്റ് ഇട്ടു കഴിയുമ്പോൾ, അത് കാണാൻ തന്നെ നല്ല ഉറപ്പുള്ളതുപോലെ തോന്നും. എന്നാൽ അതിനുള്ളിൽ, നമ്മൾ പുറമേ നിന്ന് കാണാൻ കഴിയാത്ത ചില വായു കുമിളകളും വിടവുകളും ബലക്കുറവുകളും ഉണ്ടാകും. അതിനെ അങ്ങനെ തന്നെ വിട്ടാൽ, അത് കട്ടിയാകും; വേണ്ടത്ര ബലം ഉണ്ടാവില്ല. 

അതുകൊണ്ടാണ് മേസ്തിരി ഒരു ചെറിയ മരക്കഷ്ണം എടുത്ത് കോൺക്രീറ്റിൽ പതുക്കെ തട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അത് കോൺക്രീറ്റിനെ ഉടയ്ക്കാനല്ല. അതിന്റെ രൂപം മാറ്റാനുമല്ല. മറിച്ച്, അതിനെ ശരിയായി ഉറപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. ഓരോ തട്ടിലും, അതിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന കുറവുകൾ പതുക്കെ കുറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും. 

ഈ പ്രക്രിയയിൽ ബാക്കിയാകുന്നത് പുതിയ വസ്തുക്കളൊന്നുമല്ല. അതേ കോൺക്രീറ്റ് തന്നെയാണ് — പക്ഷേ കൂടുതൽ ബലം ഉള്ളത്, കുറേ കാലം നിലച്ചു നിൽക്കാൻ ശേഷിയുള്ളത്, ഒന്നായി ഉറച്ചത്. 

കൈവല്യ തത്ത്വത്തിൽ ഗുരുവിന്റെ ചുമതല എന്താണ് എന്ന് ഇതിലപ്പുറം ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കാൻ മറ്റൊരു ഉദാഹരണമില്ല. 

സത്യം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച്, ഒളിച്ചിരുന്ന കുറവുകൾ നീങ്ങുന്നതാണ്.